Aşıkları suçlardım,
Ne dert! Ne keder!
Alırdım laubaliye,
Düşerdim kinayeye,
Aşıkları suçlardım,
Sevgiye verdikleri zarardan,
Bizden uzaklaşmaktan,
Yarınlar yokmuşcasına yaşamaktan,
Aşıkları suçlardım,
Nefretten, savaştan,
Haykırışlardan, isyanlardan,
Fikr-i luzümsuz derdim uzaklardan
Suçluların en büyüğü imiş,
Bu anlamsız suçlayanlardan.
Sanamaz ki kimseler suçlayanlardan,
Unutulur gider sözleri bu dünyadan.
İşte suçumla döndüm yüzüne,
Eleştirirdim bankın bir köşesinde,
Sanki vurmazdı okların,
Kalbimin tam köşesine.
Ağlarım şimdi usulca,
Ya olamazsam seninle.
Bağrıma taş bassam bile,
Doğamam küllerimden, yanarım acılarım ile.
