Depremi yaşadınız mı bilmiyorum.
Sıcak bir arabada yemeğimiz ve imkanlarımız varken ve sevdiğim hiçbir insan zarar görmemiş bir halde beklerken bile saatler, dakikalar ve saniyeler çok zor geçmişti o gün benim için.
Ölümle burun buruna gelmenin verdiği şok, benden daha kötü durumda olan binlerce insanla paylaştığımız acı. Betimlemeye çalışıyorum ama ne kadar uğraşsam da kendi kalbimin, Türkiye'deki depremzedelerin o günkü yarasını tarif edemez size. Hatta bir kısmını ben bile anlayamam. Öyle büyük, öyle derin...
Ve buradan çok uzakta bir yerlerde, çadırlarda, sokakta, hastane köşelerinde. Namusuna, vatanına göz dikilmiş çaresiz bir yığın insan var.
Masum gözleri ile en derine baksa bile kalbinin taşlığı yumuşamayacak ellerden gelen kurşun ile canını, cananını kaybetme korkusuyla...
Kimisi küçücük yaşta annesiz babasız. Ama kimse yaralarını sarmak için seferber olamıyor onların. Çünkü onu düşünen eller ya uzanamayacağı kadar uzakta ya da yakınındaki herkes kendi kayıp ve korkusu ile meşgul.
Refah seviyesi gün geçtikçe artan dünyadan hesabına düşen bir çare payı yok. 7'sinden 70'ine elini açıp Allah'a dua etmekten başka bir şey yapamıyorlar.
Tüm dünya başlarına gelenle çalkalanıyor olsa bile yaşadıkları acıların çığlığı inatla kulağını tıkayanların kalbine ulaşmaya yetmiyor.
Yetmiyor demek ki çünkü dünyanın bir yerinde rahat koltuğuna kurulmuş telefonunda internette gezinen parmaklar, dünya devlerinin susturmaya çalışmasına rağmen onun özgürlüğü için yükselecek bir sese karşı çıkmak için hazırlanıyor.
İnsanlık, empati, yardım, duyarlılık ve tüm insani değerler. Kimi zaman o ekran ile parmak arasında kimi zaman kahkahayla dolu bir kahve buluşmasında kimi zaman ise bir post cihazında ezilip yok oluyor.
Evet. O acıyı anlamayabilirsiniz. Hangimiz o acının yarısıyla dahi empati yapabiliriz ki? En sevdiğiniz insanı mı kaybettiniz? Eviniz gözlerinizin önünde yerle bir mi oldu? Kendinizi güvende hissettiğiniz tüm mekanlar birden sizin için cehenneme mi döndü?
Bunlar başınıza geldiyse şayet, belki onların çektiği acıyı anlamaya biraz olsun yaklaşabilirsiniz. Ama hiçbir zaman onların gerçekliğini asla tam olarak anlayamayız.
Rabbim yaşatmasın.
Fiyatlar arttı diye dünyası kararan, herhangi bir fikrine karşı çıkıldı diye gündemlere taşan insanlarız.
Onların yaşadığı acının değil yarısını, bir parçasını bile kaldıramayız. Ama merak ediyorum. Gördüğümüz bir olaya; elimiz varsa durdurarak, ağzımız varsa konuşarak, kalbimiz varsa buğz ederek tepki vermemiz gerektiği bilincine ulaşmak için illa başımıza mı gelmesi lazım?
Adamlar her şeyi yaptı. İnsan olanın içinde bir öfke kıvılcımı oluşması için elinden gelen her şeyi yaptı.
Hastane mi dediniz?
İçindeki bebeklerle yerle bir etti.
Çadır ve kamplar mı?
Yastığa başını koyduğunda, yarın arkadaşlarıyla yıkıntılar arasında saklambaç oynamayı hayal eden o çocukla beraber yaktı.
Ama sizin kalbinizde değil kıvılcım yaprak bile oynamadı.
Biliyor musunuz bu ne gayrimüslimlik, ne islamofobi, ne ırkçılık, ne Yahudilik ne de Arap düşmanlığı! Çünkü siz ağzınızdan çıkmayan her sözle ya da daha kötüsü ağzınızdan çıkan ve bu zulmü meşru göstermeye çalışan her sözle bu zulme dur demeye çalışan bir Yahudinin, gayrimüslimin, "ecnebinin" tırnağı dahi etmezsiniz.
Ve üstüne duyarsızlığınızın üstünü örtmek için başka insanların acısını kullanacak kadar adisiniz.
Her yazımı umut ve öğüt ile bitirmeye çalışan ben bu yazıyı bitirirken diyecek hiçbir söz bulamıyorum.
Çünkü sizler; o taştan kalplerinizi yumuşatmak için ne ses, ne söz, ne de bir insanlık bıraktınız.
