Şiir
Sesli okuyucu hazırlanıyor…
Yeryüzüne yabancı olmanın verdiği rahatlıkla dolaşıyoruz
esnemelerimiz söğüt gölgesinde bir yusufçuk
aldırmıyoruz “geviş getirenlere”
gökyüzüne saydırıyoruz
biletlerimiz tükenecek diye
baştanbaşa kurmacalar
bulandırmıyor artık zihinleri
oysalar keşkelerden düşen harfleri topluyor bohçasına
benden başkasıyla alıp veremediğim çoğu şeyi
miras bırakıyorum
şuracıkta bekleyen dünyaya
ne bir elveda cümlesi
ne de gözyaşını işitiyorum ardımda
sen beni böyle hatırla
(Kalemdar Dergisi’ne…) Zamanın sızdığı çatlaklardan süzülen sessizlikle, Kâğıdın göğsüne saplanan bir uçurumu büyütüyorum. Parmaklarımın ucunda; isimlerini bilmediğim eski…
Bu ayçiçeği çevirmiş yapraklarını güneşe gerisin geri. Ne tüm gecenin karanlığını, ne inatla her gün doğan güneşi, ne de açmayı bekleyen parlak sarı yapraklarını düşünüyor. "Her…
Ansızın bir özlem yağışı aldı beni. Kendimi kaybetmeme ramak kala buluverdi beni. Hissiyatım bu dünyada müstakim bir mutluluk hiç olmadı. Kendiyle barışık, sessiz sedasız almıştı…