Ansızın bir özlem yağışı aldı beni.
Kendimi kaybetmeme ramak kala buluverdi beni.
Hissiyatım bu dünyada müstakim bir mutluluk hiç olmadı.
Kendiyle barışık, sessiz sedasız almıştı gönlümü.
Farkında bile değildi, çoktan kaplamıştı hayatımın merkezini.
Yansımasıyla tir tir titreyen ağaçlar vardı.
Bir kuble sesiyle rengi değişen rüzgarlar.
Gülüşünün kenarından yıldızlar kayardı.
Ah bir bilseydiniz kirpiklerini kaldırınca bir tufan kopardı.
Heyecanları, sevgilerin en aptalıydı...
Onunlayken gözlerim yıldızdan daha parlak, kalbim tufan vurmuş tarladan daha ıslaktı.
Aman Allah'ım aman.
Dünyam altüst oldu, gidip gelip
aklıma düşüyordu.
Yaşamak için her varoluşa bir anlam yüklemek gerekiyor.
Düşündükçe anlıyordum, onu severken var olduğumu...
Deliriyorum belki de, hiçbir lügata sığmayan şeyler hissediyorum.
Küçücük avuçları dünyamı oluşturuyordu.
Kaybettiğim hayatı yeniden inşa ediyordu.
Kendinin farkında bile değildi...
Sevgilerimle...
