Yeni bir yıla başlayalı birkaç gün oldu. Her yıl olduğu gibi çoğu kişi geçmiş yıldan yakınırken gelecek yıla vaatlerini sunuyor. Zira bir şeyler için sorumluluk almaktansa hayaller kurup bir zaman diliminden beklenti ummak daha kolay geliyor. Ve yine başarılı olan kişiler, sadece "şanslı" olarak adlandırılıyor.
İnsanlar tam bu noktada ikiye ayrılıyor: Potansiyel kumbarasını dolduranlar ve doldurmayanlar. Evet, hepimiz şahsına münhasır kimseleriz; ilgi alanlarımız, yeteneklerimiz ve potansiyellerimiz değişken. Dünya da öyle... Peki, değişimin bu denli kaçınılmaz olduğu bu dünyada potansiyelimizi açığa çıkarmak mümkün mü? Kendimizi daha iyi tanımak, anlamak ve potansiyel kumbaramızı doldurmak için neler yapabiliriz?
Öyleyse başlayalım: Öncelikle merak ettiğimiz tüm alanları kurcalayacağız ki gerçekten o alanı mı seviyoruz, yoksa o alanın dışarıdan görünümünü mü; bunu anlayabilelim.
Misal; bir hacker olmak, dışarıdan çok havalı görünüyor olabilir. Çok güzel hayaller kuruyor olabilirsiniz ama belki de işin içine biraz girdikten sonra bu işin ne kadar karmaşık olduğunu göreceksiniz. Henüz yolun çok başındayken zorluğa katlanamayıp ya da bu konuda yeteneksiz olduğunuz inancına kapılıp bırakacaksınız. Kim bilir? Belki de bazı noktalarda zorlansanız da öğrenmeye devam edeceksiniz.
Çünkü ufak başarılar dahi zevk verecek ya da bir süre sonra başkalarının uzun sürede çözdüğü problemleri, daha kısa sürede çözecek yetenekte olduğunuzu fark edeceksiniz.
Demek istediğim; herhangi bir alana adımınızı attığınız anda başınıza gelebilecek binlerce senaryo var ve siz, o adımı atmadan bunu öğrenemezsiniz.
Hedeflediği yolu bilip onun peşinden koşmaya başlayanlar için fırsatlar her yerdedir. Bizler, tüm bu fırsatları yakalamamız ve onlara hazırlıklı olmamız gereken bir çağdayız.
Sıra bize geldiğinde açığa çıkaracağımız potansiyellerimiz, karşımızdakilere sunabileceğimiz daha fazla yeteneğimiz olmalı. Doğru fırsatları yakalayabilmek için artık doğru yerlerde bulunmalıyız. Her şeyin “daha”sını düşünüp zekice farklılıklar yaratmalıyız. Yakın zamanda dinlediğim birkaç anıyı paylaşarak anlatacağım diğer adımları.
Bir arkadaşım, şu anki işine nasıl başladığını anlattı. Henüz lise sondayken okullarına kariyer konuşması yapmaya gelen, bilindik bir şirketin yöneticisinin yanına gidip: “Beni de ekibinize almak isteyeceksiniz,” demiş. “Birçok kişinin projesini yollayıp destek almak istediği bir yerde, o projeleri okuyup seçim yapabilecek biri olduğumu biliyordum,” dedi. “Otuz saniyelik bir konuşma yaptım, kendimi anlattım,” diye ekledi. Ne konuştuğumuzu hâlâ bilmiyor olsak da işe yaradığı kesin :)
Başta daha ufak rollerde, sonra yavaş yavaş, belki de o zaman hayalinde dahi yer vermediği rollerde yer almaya başladı. Fırsatları yakalamak dediğim şey tam olarak bu.
Demek istediğim; bazen fırsatlar açıkça görünmeyebilir. Hatta en güzel fırsatlar, çoğu zaman sizin peşinden koşup cesaret göstererek yakaladıklarınızdır. O an yapılmayanı yapmak…
Zira herkes bunu deneseydi belki de işe alınmazdı ama o fark yarattı ve öne geçti. Bu durumda ikinci aşama: Özgüvenli olmak. Eğer bu konuda kendinizi yetersiz hissediyorsanız daha çok insanla tanışın, daha çok gezin, konuşun. Özgüven eğitimi vermeyeceğim ama bir şekilde halledin işte :)
Bir başka arkadaşım da işe başlarken girdiği mülakatta; istenen gereksinimlerden birinin ne olduğuna dair hiçbir fikri yokken, “Giriş seviyesinde biliyorum,” demiş. “İşin ilk gününe kadar oturdum, öğrendim; iyi ki de öyle demişim,” diye anlattı sonrasında. Günümüzde en az bilmek kadar, cesaret göstermek ve var olan (veya kısmen var olan) yetkinliklerimizi iyi pazarlamak da oldukça önemli. Bunu da ancak fırsat daha gelmeden potansiyel kumbaramızı doldurarak başarabiliriz. O arkadaşım şu ana kadar benzer şeyleri öğrenmiş olmasaydı, muhtemelen “giriş seviyesinde biliyorum” demeye cesaret edemezdi ya da istenilen beceriyi o kadar kısa sürede öğrenemezdi.
Ve son olarak; bu yoldayken bazen akıntı bizi istediğimiz değil, olmamız gereken tarafa çekebilir; korkmayalım. Kendimizi keşfetmeye, gitmek istediğimiz yolları seçmeye ve ilerlemeye başladıktan sonra kendimizi bir anda bambaşka bir yerde bulabiliyoruz. Her şeyin planladığımız gibi gitmesini umarak başladığımız bu yolda, planladığımız gibi gelişmeyen durumlar başta bizim şanssızlığımızmış gibi geliyor. Ama inanın bana, asıl o zaman bir şeyleri gerçekten öğrenmeye başlıyoruz. Çünkü tam olarak o zaman zihnimiz esnemeye başlıyor. Bu olaylar hem psikolojik dayanıklılık kazanabilmemizi hem de üretkenliğimizin artmasını sağlıyor. Mücadele etmeyi öğrendikçe ve olaylara göre esneklik kazandıkça; herkesin düşünmediğini düşünmeye, herkesin yapamadığını yapmaya başlıyoruz. Ve öne çıkmak ancak bu anlarla mümkün.
Yazıyı, yakın zamanda duyduğum ve çok hoşuma giden bir sözle noktalamak istiyorum:
“Belki de bu yüzden bazı yollar zordur; bizi yavaşlatmak için değil, büyütmek için.”
Tesnim ÇELİK
