Seç bi' diyar Ünzile. Uzaklarda olsun. Seç ki gidelim. Anne olmak isterim sana. Hangi toprak ısıtır bilmem. Seni, beni... Buncası boşuna mı gitsin o kadınların saç telleri?
Lakin bilmeni isterim, bizi istemez rahmetin değdiği başka toprak. Bizi çağırmaz başka semada ezan. Bilirim ki bu kubbeden başka yoktur yaşam.
Bilirim ki bu diyarda olmazsam başka yerde var olamam.
Seninle öğrenmek isterim tatları. Vadedilmiş yaşamı yaşarken, sana da vadetmek isterim.
Etme Ünzile ölüm bir son değil. Arzulamayasın ölmeyi.
Ölüm ki, yaşamın her zerresindeki bilinmezlikten daha elem.
Yaşanmamış imtihanların altında ezilmek, edilmemiş tövbelerin pişmanlığı, belki de avuçları umut kokan bir bebeğin ağlaması...
"Kim bilir ki yaşadığımızı, bunca ölüme kim direnir ki?" diye diye ölmekten gına geldi.
Bunca karmaşanın içinde çizdiğim toz pembe bir rüya değil, içimde yaşamayı da hayal eden küçük bir çocuk.
Yapma, etme; onunla doğdum, büyüyemedi.
Aksi gibi çocuk da olamadı Ünzile.
Versen ya elini, yeniden hayat versem o minik bedene; ağlamadan, yıkılmadan, direnerek büyüsek...
Tut ki yaşamayı hak da edebilelim, şikayetten ziyade; tut ki ölmeye varmasın ellerim alelacele.
Öyle ya sen de istersin onca hapsin ardını. Bilirsin senin için olan yolları, varsın beraber olmasın lakin bilelim.
Bilelim ki yaşamak tatlansın ve dinsin acılar.
Bilelim ki bunca hüznün ardında bizi bekleyen bir de huzur var.
Esma KESKİN
