Nice saraylar kurdun hayal nesline,
Çıkardın ahiretten bir dünya bahsine.
İnsan bile sana “efendim” dediğinde,
Bey olan ateşte yanmaz mı sandın?
Çaldın fırçayı Allah’ın verdiği nura,
Cinsiyet sandalını aldın karşı kıyıya.
Kendini övüp beğendiğin kaftanda,
Güzeller hiç kefene girmez mi sandın?
Bıraktın sonsuzu, sevdin bir mevtayı;
Çok sevdin canı, unuttun Canan’ı.
Orada gördüğün bir gecelik rüyayı,
Hiç bitmez, tükenmez mi sandın?
Konuştun arkasından, duymadın sûrayı;
Gezdiğin karanlıkta kaybettin nuranı.
Kalbinde yer vermediğin Allah’ı,
Gün gelir de hesap sormaz mı sandın?
