Sevda yüklü kervanlar geçiyor önümde
Merak ederek istiyorum ben de ihtiyacım olanı
Kutular sıra sıra beliriyor önümde birden
Renklisi olduğu gibi renksizi de orada duruyor
Gidiyorum yanlarına tüm cesaretimle ve nefesimi de tutarak.
Kutuların içinden neler çıkacağı bilinmezken
Belki bir mutluluk denizi
Belki bir hüzün vadisi
Belki de bir umut bahçesi.
Dokunuyorum ve açıyorum ilk geleni
Ama içini göremeden kutular gidiyor hepten
Savruluyor her yere aniden tüm hızı ile
Olabildiğince dağınık halde kalırken
Toplamaya çalışıyor birileri koşarcasına.
Toplaması da kendi içinde zorluğu beraberinde getiriyor
Yara bere içinde kalınsa da o hallerde
Sevdayı taşıyanın ağırlığı azalıyor
Toplayanın ise arttığı gibi.
Toplamak zor, her birinin içindeki duyguları,
Yaraları, umutları hepsini bir araya getirmek
Ama her topladığım parça, biraz daha hafifletiyor yükümü
Ve belki de her düşen kutu, biraz daha büyütüyor umudu içimde.
