Şafak sökerken ılgıt ılgıt ısıtan güneş ışıkları, yaz sıcağında dahi kabullendiriyor kendini.
Yeni bir anlara şahit olmak için usulca çıkıyor saklandığı yerden.
Sabahın meltem rüzgarları ile yüzünü okşarcasına yaklaşıyor.
Sıcaklığı seni mesrur edecek bir şekilde doğuyor turunculu sarılı..
Göz kırpıyor yeryüzü bahçesine.
Hareketlendiriyor ,nefes katıyor onu bekleyen hayranlarına.
Can veriyor, yaşam veriyor belki günün ilerleyen acıtan ışıklarıyla...
Haydi beraberce büyütelim bahardan yazı ,
beraberce ham olanı olgunlaştıralım,
beraberce yol alalım yol alınması gereken hayatı..
Güneş acı ile yakınca öğlen sıcağında,
çekilmesini de biliyor ikindiye göz kırparak usulca.
Anlaşmazlıklar yerini refaha bırakıyor akşam sefası ile.
Dedik ya anları yaşıyor tam da olması gerektiği gibi.
Yeryüzü bahçesinde açan hayatlarımızın ne çok öğreneceği şey var...
Gündüz ve gece yaşamın en büyük dengesi.
Anları yaşarken es geçmemek lazım anıları...
Güneş gibi olmalı insan yavaş yavaş başlamalı.
Ne çok hızlı ne çok yavaş ama seyrinde ve kararlı.
