Bugün kar yağdı.
Öğlen başladı yağmaya. Ama bir görseniz lapa lapa damlayıveriyor gökyüzünden.
Okuldayken camdan farkettik başladığını ve dersi bırakıp camdan bu şahesere baktık hepimiz.
Hoca rahatsız oldu ders bölündü diye ama onun da gözü kaydı cama tatlı bir tebessümle.
Daha sonra da akşama kadar yağdı işte usul usul.
Artık karlı bir gün denebilecek kıvamda.
Penceremden bembeyaz, pürüzsüz zemine bakıp heyecanlanıyorum.
Sonra gözüm; yavaş yavaş karla oynamak için gelen çocuklara, yürüyüş yapmak için aşağı inen heyecanlı insanlara kayıyor.
Sabaha kadar basacaklar her yere.
Üzerine atlayabilmek için pürüzsüz hiçbir yer kalmayacak ki.
O zaman ben de inmek için hazırlanıyorum.
"Kocaman oldum artık." çırpınışlarıma rağmen zorla boynuma dolanan atkı.
Ve
geçen yıl kış bitiminde kaldırdığımız yerden zar zor bulduğumuz bir çift eldivenle birlikte zemin kata iniyorum.
Koridorlar hafiften ıslanmış.
Bizden çok daha önce davranıp kar ile selamlaşma işini halledenler bile olmuş demek.
Ve sonunda ilk defa karla karşılaşıyorum merdiven korkuluklarında.
İlk adımımı atıyorum henüz kimsenin ayak basmadığı pürüzsüz bir parçaya.
Çıkan katır kutur sesle mutlu oluyorum.
Kendimi daha adım atılmamış bir alanda karların üstüne bırakıyorum.
Hafif bir üşüme ve kar kokusu sağımda, solumda. Gökyüzünden kirpiğime karlar düşüyor. Ailem ile birbirimize kar topu atıyoruz yürürken.
En iyi kar topu hazırlama yöntemi arabanın üzerine birikenler ile elbette.
Bazen gaza gelip kardan adam yapmaya yelteniyorum.
Yamuk yumuk olduğun için özür dilerim, oldum olası bu işi pek beceremem zaten.
Artık donacak kıvama geldiğimde yarın gene bu manzara ile buluşmayı hayal ederek eve çıkıyorum.
Soğuktan acıyan ellerimi ısıtmak için peteğe tutuyorum ama daha çok acıyor.
Birkaç dakika sonra normale dönecek neyse ki.
Annemin hazırladığı salepten yudumlarken pencereden karı izlemeye devam ediyorum.
İlk basan kişi olmayı başarabildiğim karlardaki ayakkabımın izi, gözüme çarpıyor.
Ve altına geçip sallayarak üstündeki karları bitirdiğimiz ağaç.
Daha sonra pijamalarımı giyip sıcacık yorganın altına giriyorum.
Tüm hayallerim enkaz olmuyor bu gece.
Yarın kahvaltıdan önce odamdaki minik pencereden bakacağım, kar yağışı bugün de devam ediyor mu diye.
Bu gece kar sadece güzel bir anı ve manzara oldu bize.
Telaşla ve çaresizce etrafını izleyen insanlara yük olmadı bugün.
Her bir tanesi ile güzel anılarımız yansıdı bembeyaz örtüsünden.
Önümüzdeki bahara kadar üstünü örttü umutlarımızın.
Karlar eriyip kış geçtiğinde yeniden yeşerebilsinler diye.
Çünkü güneş elbet yükselecek ve kış bitecek.
