Nesli tükenen kavramlar arasında ilk sıralarda kendine yer bulur emek…
Emek vermeden bir yaşam sürmek; insanın üzerine düşeni yapmak yerine hep kolay olana kaçmaya çalışması, ortaya bir mücadele koymadan her şeyin kendiliğinden onun istediği statüye gelmesini istemesidir. Emek vermek istemeyen bir kişilik; onu zor olarak nitelendirir ve onun üzerine gidip başarmayı tercih etmez. Başarmak isteği şeyin kolaylaşmasını, kolaylaşarak ona koşmasını tercih eder.
Emek, o kadar nesli tükenmiş bir kavram ki emek vermek durumu aklımıza gelmiyor neredeyse. Kendi aklımızda, tamamen pasif ve olumsuzlukların içimize hapsolduğu bir dünya çiziyoruz. Ve bu çizdiğimiz dünya algısı, emek vermemize engel oluyor. Yani karanlık, başarının olmadığı, emeğin adının dahi anılmadığı kara tabloyu; kendi elimizle çiziyoruz. Bir bakıma düşeceğimiz çukuru önceden kendimiz kazıyoruz. Sonra koşarak içine düşüyoruz. Tek yaptığımız şey ise; "Ben bu çukura neden düştüm, durduk yere?" demek oluyor ya da "Ben bu çukurdan asla çıkamam!" demek…
Emek; aklın ve kalbin aktifliğidir. Aklı ve kalbi aktif olan bir insan, boş durmaz. Bu aktiflik, onda her an emeğe dönüşerek başarıyı getirir. Beyindeki hücreleri harekete geçirmek, bir emektir. Hücrelerini harekete geçirme emeğini vererek eyleme dönüştüren insanın aklı, aktif olur. Aktif bir akıl; kiraya verilmez, ondan bilgi üretilir ve sunulur. Emek vermekten kaçan insan, aklını kiraya verir. Bu insan emeği yok saydığı için doğru yanlış analizi yapmaz. Ve doğru yanlış ne olursa olsun kafatasındaki güvenlik kapılarının tamamını açık vaziyette savunmasız bırakarak her şeyin içeriye rahatça sızıp yer edinmesine izin verir. Akıl süzgecinin elemediği bu virüs, kalbe giden yolu da sorgusuz bir şekilde geçerek oraya ulaşır. Aklı ve kalbi pasifleştiren bu virüs; artık emek vermemek, geleni sorgusuz sualsiz kabul etmek, kılını bile kıpırdatmamak daha doğrudur anlayışını enjekte eder insanın hayatına...
Emek, hayata anlam katan değerli bir hazinedir. Hazineyi bulmak, gün yüzüne çıkarmak; bir çaba ister. Emek, bu çabanın adıdır. Bir insanın hazineye sahip olmak istemesi, verdiği mücadeleye veya vermek istemediği mücadeleye dayanır. Mücadeleyi vermeye gönüllü olan insan, emeğine altın bir taç giydirerek hazineyi bulmuştur. Mücadeleyi vermek istemeyen veya vermeyen insan; sürüye katılmış, kadercilik zırhını giymiş ve aklını hiç zam bile yapmayı düşünmeden ucuz bir fiyata yeniden kiraya vermiştir.
Emek vermek, anlam üretmektir. Emek, bir insanın bilgi fabrikası kurmasıdır. Bilgi fabrikası kuran insan, bu üretilen bilgiyi hayatına fiil ile inşa eder. Ve diğer insalara sunar. Emeğini anlamlandıran insanın fabrikası, hiçbir zaman kapanmaz ve her üretim yeni bir emeğin ürünü olarak ortaya çıkar.
Emek, insanın yaşamı boyunca bırakacağı en özel mirastır.
Emek; insanın hayata bakabilmesi, onu nasıl daha özel kılabileceğini düşünmesi ve eyleme dönüştürmesidir.
Emek; anlamı anlamlandırabilen insanın aklını, kalbini ve ruhunu ortaya koyarak hayatın yüksek basamaklarını fiili olarak sağlam adımlarla tırmanmasıdır…
