Şiir
Sesli okuyucu hazırlanıyor…
Kutupları küsüratlara bölünmüş aidiyetimin
Tek yönüydün
Şimdi olmadığında
Ben herkesim
Herkese aidim
Ve yokluğum
Senin şehrine dek uzanır
Annen görür belki
Acır halime de
Senin sadakanı dağıtır
Ufuktan seçilirsin
Ziyaret ettiğimde türbeni
Göz ucuyla bile görmezsin
Kaçarsın
Gidersin
Herkes senin yuvan olur
Ben herkes olurum
Ben sen olurum
Sen ben istisnası sevgilim
(Kalemdar Dergisi’ne…) Zamanın sızdığı çatlaklardan süzülen sessizlikle, Kâğıdın göğsüne saplanan bir uçurumu büyütüyorum. Parmaklarımın ucunda; isimlerini bilmediğim eski…
Bu ayçiçeği çevirmiş yapraklarını güneşe gerisin geri. Ne tüm gecenin karanlığını, ne inatla her gün doğan güneşi, ne de açmayı bekleyen parlak sarı yapraklarını düşünüyor. "Her…
Ansızın bir özlem yağışı aldı beni. Kendimi kaybetmeme ramak kala buluverdi beni. Hissiyatım bu dünyada müstakim bir mutluluk hiç olmadı. Kendiyle barışık, sessiz sedasız almıştı…