Düşüncelerim darmadağın, parçalanmışım
Kurcalanmışım; bir ‘ben’ var, ‘ben’i benden aşmış
Karışmış çizgiler ve renkler, fırçalanmışım
Bilmeliyim kimdir bu ‘ben’ benimle uğraşmış?
Yapamıyorum aklıma eseni. Rüzgâr kim?
Yaşıyorum her saat dört mevsim. Kim bu iklim?
Göçüyorum bir benden birine, her değişim
Bende yeni bir hayatın kapısını açmış
Yalnız ben yokum ben’imde, benden başka herkes
Benim değil kulaklarımın duyduğu her ses
Niçin gülemiyor, niçin değilim pür-heves?
Bulmalıyım benime kaçmış hangi mizaçmış?
Oysaki adımlarımı ben tetik atardım
Ezilmeye karınca. Bir kuş düşse tutardım
Ölümün eşiğinden belki bin ben kurtardım
Terk ederken gördüm her gün beni, benden kaçmış
Kaç durak uzaktayımdır benden? Benim yaya
Bulabilsem beni, bırakır mıydım beni ya?
Bana benimi toplardım bölünmüş fırkaya
Bana aklımı, şuurumu, rotası şaşmış
Ey benim kimliğim, şahsiyetim! Çöküşler var
Ve benim yetilerim! Yapacak çok işler var
Umudum, inancım, gürz olalım; çıkışlar var
EBEDÎ der: At yüreğim, ey bana taşlaşmış!
(23.09.2025)
İHSAN FATİH POLAT/(OZÂN EBEDÎ)
