Akşamı bekliyorum herkes gibi nedenini bilmiyorum. Akşamı bekle dediler bana büyüyünce, bekledim ben de. Çocukken bilmezdim akşamları, gün nerede başlayıp nerede bitiyordu umurumda değildi. Bez bebeklerim gözünü açtığı zaman onları yedirir, içerir, oyunlar oynatıp, saçlarını örerdim. Önce onları uyutur sonra kendim uyurdum. Akşam oldu diye değil bebeklerim uyusun da büyüsün diye, öyle demişti annem. "Uyu ki büyüyebilesin."
Uyudum anne...
Bebeklerim gel zaman git zaman büyüdü. Onları bir yere yolcu ettim. Başka bir çocuğun odasında, başka bir yatakta uyuyorlar. Bense aynı yerimde, hep olduğum yerde ama kendimden çok uzakta... Şimdi görseler tanımazlar beni. Hoş, tanınmak da istemiyorum içten içe. Ardımdan çok az bir tanışıklık bırakmak, insanların hikayesinde kimsenin adını bilmediği bir çiçekçiden fazla yer kaplamak istemiyorum, mümkün mü?
Değil, biliyorum. Ben kendi hikayemin çiçekçisinin adını merak etmiştim bir gün çünkü...
Büyüyünce güneşi fark eder oldum, yüzüme değmeden hem de, kapalı kapılar ardından... Güneş doğdu dediler, o zaman anladım; insanlar güneş doğunca başlarmış koşturmaya, bez bebekleri uyanınca değil. Sokakta yürürken fark ettim herkes bir yere ait, yoksa neden sabahları güneşin doğduğu yerden başlar, akşamları battığı yerde biter bir insanın koşturması, neden durup bakmaz etrafına bir nefeslik de olsa çekmez içine havayı? Artık ben de çekmiyorum havayı içime, büyüdüm dedim ya. Durakta sıra sıra dizilen o insanlardan biri de benim. Çömelip oracıkta 'hiçbir yere gitmiyorum siz benim yerime de gidin' demek istiyorum. Ama usulca yürüyüp tutuyorum evimin yollarını. Dedim ya büyüdüm.
Havanın karardığını fark ediyorum. Üzerime dumanlar sirayet ediyor, içmeyin şu mereti diyemiyorum, çocuklara bırakıyorum dumana kızmayı. Ayaklarım dönmek istemiyorken dönmem gerektiğini fark ediyorum, nereye bilmiyorum. Akşam olunca evine dönüyordu insanlar ben de evime döndüm. Bez bebeklerini yedirmeden yemeğe oturuyordu insanlar, ben de oturdum. Birey diyordu kişisel gelişim kitapları, herkesten önce kendini sevmeli, kendinin farkına varmalı, kendi konfor alanını oluşturmalı diyordu. Oysaki bezbebeklerim ben olmadan uyuyamazdı, onlar uyumadan uyuyamazdım ben.
Geceyi fark ediyorum sonra. Herkes odasına çekildikten sonra geliyormuş, sessiz sedasız konuyormuş gözkapaklarına. Uyumana izin vermiyor, kendinle baş başa bırakıyormuş seni. Geceler sanırım sürekli kendimizle baş başa olduğumuzu bilmiyor. Böyle olmaz diyorum, ben senden daha karayım. Herkes ak olduğunu kanıtlamanın derdindeyken geceye bir meydan okumak istiyorum. Merd-i meydan olmaya talibim diyorum. Onca karanlığın ardından bir Ay'ın var senin, milyonlarca yıldızın var, göstermediğin pekçok ziynetin var derinlerinde. Asıl gece benim diyorum. Yıldızlarım da yok, Ay' ım
da... Ben senden daha sessiz, daha karayım. Kalemimden dökülen harfler bile senden daha gece diyorum gökyüzüne. Cevap vermiyor gökyüzü, sükûtunu ikrardan biliyorum. Geceyi sığdırıyorum satırlarıma, geceyi sana değil bez bebeklerime yazıyorum. Onlar geceyi görmeden uyurdu hep...
